نامه امام حسین (ع) به معاویه
به خدا سوگند ، جنگ با تو را در حالی ترک کردم که در این باره از پروردگار بیمناکم . گمان نمی کنم {که در صورت فراهم بودن زمینه } خداوند در ترک قیام علیه تو و اولیای شیطانی ات و دوستان بی دین و ستمگرت از من راضی باشد . آیا تو « حجر بن عدی » و یارانش را که براندازی ستم و مخالفت با بدعت هامبارزه کردند ، بعد از آنکه با سوگندهای شدید به آنان «امان» دادی ، با ستم و تجاوز نکشتی ؟ آیا تو کشنده عمربن حمق نیستی ؟ همان صحابی پارسایی که از بسیاری عبادت چهره و بدنش فرسوده و ضعیف شده بود.
پیامبر (ص) فرمود فرزند به پدر ملحق می شود و زناکار سنگسار می گردد. تو سنت (ص) را ترک کرده ، با فرمان او به عمد مخالفت کردی . بعد از آن ، زیاد را بربصره و کوفه مسلط کردی ، در حالی که او دست های مسلمانان را قطع و چشمان آنها را نابینا می ساخت و آنان را بر شاخه نخل می آوریخت . آیا تو کشنده آن دو حضرمی نیستی ؟ کسانی که زیاد به تو نوشت پیرو دین علی اند . تو به او نوشتی هر کس بر دین علی است ، بکش و او نیز به فرمان تو و به نام تو آنها را قطعه قطعه کرد و آیا جز آن است که دین علی همان دین محمد (ص) است !
منبع از کتاب تاریخ تحلیلی صدر اسلام
کوشا آذین فر
شور حسین است چه ها می کند