اشک وآب
مثل باد ،بی پروا در شتاب بودی تو
سوی نهر می رفتی فکر آب بودی تو
خشم در نگاه تو بغض در گلویت بود
غرق خاک و خون می شد هرکه پیش رویت بود
تاکه پیش چشمانت آب رود پیدا شد
خنده بر لبت رویید اخم چهره ات وا شد
تشنه بودی و لب را ذرّه ای نکردی تر
از تو تشنه تر بودند بچه های پیغمبر
ناله هایشان از دور می رسید بر گوشت
سوی خیمه ها رفتی مشک آب بر دوشت
دشمنان ولی ناگاه بر تو حمله آوردند
دست پر توانت را از تنت جدا کردند
لحظه های آخر هم گرچه بی صدا بودی
باز غصّه می خوردی فکر بچّه ها بودی
خاک کربلا می سوخت از چکیدن اشکت
آب مثل جان می رفت چکّه چکّه از مشکت ....
کوشا آذین فر
منبع:از کتاب نسیم دختر باد
سروده ی افشین اعلا
شور حسین است چه ها می کند