حسین بن علی (ع) ، در سوم شعبان سال چهارم هجرت ، در مدینه به دنیا آمد . او حدود هفت سال آغازین زندگی اش را با رسول خدا سپری کرد . علاقه وصف ناپذیر پیامبر (ص) به امام حسن و امام حسین (ع) مورد تصدیق همگان است ؛ به گونه ای که وقت نماز نیز از وی جدا نمی شدند . امام حسین (ع) 37 سال در کنار امیرمومنان (ع) به سر برد و 47 سال با برادرش امام حسن (ع) زندگی کرد . او در همه صحنه های سیاسی و نظامی آن عصر شرکت جست .

در جبهه نبرد با ناکثین ، در کنار برادرش امام حسن (ع) فرماندهی جناح چپ سپاه را بر عهده داشت و در صحنه صفین ، با جهاد و سخنرانی های پرشور ، سپاه علی (ع) را یاری داد . او همچنین در نهروان شمشیر اعتدال را بر فرق مقدسان ناآگاه فرود آورد و در کندن چشم فتنه ای که جز علی (ع) کسی را یارای بر کندن آن نبود ، شرکت جست .

در دوران امامت برادر بزرگوارش (ع) به طور کامل از سیاست وی دفاع کرد و هنگام حرکت نیروهای امام (ع) به سمت شام ، از پیشروان سپاه برادر بود . هنگامی که معاویه به امام حسن (ع) پیشنهاد صلح داد ، امام حسن (ع) او و عبدالله بن جعفر را فراخواند و درباره این پیشنهاد با آنان گفتگو کرد . سرانجام پس از انعقاد پیمان صلح ، همراه برادرش در مدینه اقامت گزید .

                                                                 از کتاب: اسلام پیش از نهضت

                                                                         کوشا آذین فر